De uitdaging
Lokale voedseltuinen groeien, maar wie er de vruchten van plukt is opvallend homogeen: wit, hoogopgeleid, met een goed inkomen. Intussen werken op diezelfde tuinen vaak mensen uit heel andere groepen – nieuwe Nederlanders, mensen met een beperking, mensen die herstellen van een burn-out. Maar zij krijgen zelden een oogstaandeel mee naar huis. De diversiteit zit in wie er werkt, niet in wie er van eet.
De tuinders zelf weten dat het anders kan, en wíllen ook anders. Ze experimenteren met solidaire betaalsystemen, organiseren gezamenlijke lunches en bieden ruimte voor ontmoeting. Maar de kennis die ze daarin opbouwen blijft vaak bij henzelf, want er is geen tijd voor kennisdeling, laat staan voor lobby.
Tegelijk staat inclusie in het voedselsysteem zelden op de agenda van welzijnsorganisaties en gemeenten. Er wordt veel samen gegeten in de wijk, maar of er gezond en betaalbaar voedsel op tafel staat – en voor wie – wordt nauwelijks besproken.
